Lisa Van Damme

Hoe ziet het dagelijks leven van een in procedure zijnde asielzoekster eruit? Hoe gaat ze om met de stress die dit teweeg brengt? Hoe slaagt ze erin haar ‘mannetje’ te staan in de harde minisamenleving waarin asielzoekers in het Klein Kasteeltje terecht komen? Hoe vindt ze haar weg tussen de 840 andere bewoners binnen een samenleving waar vrouwen en mannen (bijna) op gelijke voet staan?
Of ze nu alleenstaande vrouw zijn, met hun gezin, Afghaanse, Afrikaanse, Ethiopische,, dochter of moeder. Al deze vrouwen hebben iets gemeenschappelijks: ze vroegen asiel aan in België en worden opgevangen in het Klein Kasteeltje. Ze wachten op een antwoord, een nieuw leven. Ze zijn in transit.

Ik stapte in het dagelijkse leven van deze vrouwen. Ik ontdekte hun verhalen, hun geheimen, hun verleden maar ook en vooral hun dromen en hoop voor de toekomst. Al deze beelden worden u binnenkort in een prachtig boek aangeboden, ondersteund door teksten die het verhaal van deze dames toelichten. De teksten werden geschreven door freelance journaliste Julie Vanstallen. Het volledige project kon gerealiseerd worden dankzij Julie Weyne, socio-cultureel medewerkster in het Klein Kasteeltje.

Het boek, Transit51, is te vinden vanaf februari 2013 in de betere boekhandel.

Je kan ons volgen op facebook: http://www.facebook.com/transit51

DS – Lorrie Vandeginste

lisa — Thu, 13 Dec 2012 18:16:47 +0000

giovanni

lisa — Mon, 05 Nov 2012 09:14:20 +0000

site

tussen twee huizen – De Standaard

lisa — Thu, 01 Nov 2012 12:54:14 +0000

Een half jaar lang vroeg Veerle Beel elke week aan kinderen van gescheiden ouders naar hun gevoelens bij die breuk.

Shana

Vic

Ida

Kamiele

Pieter & Renée

James

Sofie

Hazel

terug (even) op de schoolbank

lisa — Thu, 27 Sep 2012 15:43:33 +0000

vandaag in het DS weekblad

lisa — Sat, 04 Aug 2012 07:05:11 +0000

Dat de Roemeense stad Copsa Mica nog inwoners heeft, mag een wonder heten. De huisdokter brengt er al een halve eeuw niets dan verontrustend nieuws.

Van 1935 tot 1993 produceerde Carbosin er zwartsel voor verfstoffen en braakte het ongehinderd roet uit over de streek: op huizen, bomen, dieren en mensen. De sporen van die decennialange vervuiling zijn nog altijd overal zichtbaar. Daarnaast had je Sometra, een smelterij die er met haar uitstoot het aantal longaandoeningen en gevallen van impotentie gevoelig deed toenemen, terwijl het de levensverwachting in het dorp drukte tot negen jaar onder het Roemeense gemiddelde.

Zeventien jaar geleden was Copsa Mica met zijn twee industriehaarden van roet en zink één van de vuilste plekken in Europa. ‘Het verhaal haalde in 1992 de cover van het magazine National Geographic’. Na het lezen van dat artikel besloot onze fotografe Lisa Van Damme erheen te gaan: ‘Ik was nieuwsgierig naar hoe het leven van de mensen in Copsa Mica er vandaag uit ziet?”

‘De mensen kijken er terug met gemengde gevoelens. Enerzijds was het klaar en duidelijk hoe de fabrieken de omgeving zwaar vervuilden. Anderzijds verschaften ze werk aan een meerderheid van de mensen. Op zoek naar een betere toekomst hebben de meeste jongeren de stad de rug toegekeerd en hun ouders achtergelaten.’