matonge in actie

De nakende bekendmaking van de uitslag van de Congolese parlementsverkiezingen verhitte ook in Brussel de gemoederen. Vooral aanhangers van oppositieleider Etienne Tshisekedi kwamen op straat om te protesteren; volgens hen zijn de verkiezingen vervalst. Dinsdagavond was het in de Matongewijk rond 21 uur nog steeds bijzonder onrustig. De politie had toen al meer dan 170 arrestaties verricht. Verscheidene wagens werden in brand gestoken, net als een aantal vuilnisbakken.



hondenleven

Door een nieuw wetsvoorstel oogt de toekomst voor drie miljoen zwerfhonden in Roemenië zeer somber. Alle straathonden zouden na korte tijd gedood mogen worden. Een vorig wetsvoorstel botste op nationale en internationale verontwaardiging. Volgens tegenstanders ervan is castreren of steriliseren van de zwerfhonden niet alleen ethischer, maar ook efficiënter. Een dezer dagen wordt er over het voorstel gestemd. Naar aanleiding van het eerste wetsvoorstel trok fotografe Lisa Van Damme naar Roemenië, waar ze een documentaire maakte over het dagelijkse leven in een hondenasiel.

www.lisavandamme.be

Met dank aan: Barbara van der Weijden, Simone De Pauw, Brindusa, Hanno Berger, De Standaard, Frederik De Grove, en alle andere mensen die me meehielpen met dit project!

PS: Mijn angst voor honden heb ik overwonnen 🙂

OOGGETUIGE: nieuwe broeders van liefde

Zestien novicen hebben vrijdag hun geloften van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid afgelegd in het Internationaal Noviciaat
van de Broeders van Liefde in Sint-Maria-Aalter. Daarmee rondden zij hun twee jaar durende opleiding tot broeder af. De nieuwe broeders
zijn afkomstig uit India, Pakistan, Sri Lanka, Indonesië, Vietnam,China, de Filipijnen en Kenia. Momenteel zijn de Broeders van Liefde actief in 31 landen.

DS – NULTOLERANTIE IN KORTRIJK

In Kortrijk wachten ze niet op de zomer om het bordje ‘zero tolerance’ boven te halen. Groepjes jongeren die overlast veroorzaken, mogen nu al een strikte aanpak van de politie verwachten. Wat is er aan de hand in de Guldensporenstad? ‘Dit moet een aangename winkel- en wandelstad worden.’

tekst Nikolas Vanhecke

Camping Tristesse

De campings Baarbeek en Berkenhof in Elewijt liggen er verlaten bij. Af en toe komt een bewoner uit zijn caravan piepen. ‘Kan ik je helpen, meisje?’ Hartelijk zijn ze allemaal, maar ook triest. Tegen eind dit jaar moet iedereen het terrein verlaten. De gemeente heeft de gronden opgekocht. De permanente bewoners krijgen voorrang voor een sociale woning, maar daar kijken ze niet naar uit. ‘Wij willen hier niet weg. We zijn gewoon om in de openlucht te leven en nu moeten we naar ijzeren huisjes van 60 vierkante meter zonder tuin. Waar moet ik met mijn drie honden en al mijn tuinkabouters naartoe?’, vraagt Carine zich af. Nu wonen zij en haar twee volwassen zonen in twee stacaravans. Maar de drie zullen moeten samenhokken in één huisje. ‘Alleen nieuwe meubels kopen, zal al duur genoeg zijn.’

Rudy zal vooral de gemoedelijke sfeer missen. ‘Iedereen kent hier iedereen. Dikke Moustache en Rudolf de Militair en de anderen zijn al vertrokken.’ Rudy, den Elvis, zag hoe wie wegging een stort achterliet. Af en toe komt de stadsdienst opruimen. Met het puin verdwijnen ook de goede herinneringen.

Campings mogen geen permanente bewoners meer toelaten. Ze beantwoorden, volgens het schepencollege, niet meer aan de hedendaagse behoeften. Maar den Elvis heeft andere behoeften. De vrijheid van de camping. Elvis has left the caravan? Hij mag er niet aan denken.

tekst: Ann-Sofie Dekeyser

Erna en Ferdinand

Dag Pepe,

Vorig jaar werden jij en meme allebei tachtig. Het perfecte moment om mijn eerste persoonlijke fotoreeks te maken. Zo kreeg ik vanaf de eerste rij een inkijk in jullie manier van leven. Ik ontdekte dat geluk voor jullie niets te maken heeft met bezit. Het ging er bij jullie om dat de mensen die jullie liefhebben gelukkig en gezond waren.

Terwijl Meme nog steeds een spring-in-‘t-veld was, voerde jij een strijd tegen de pijn en was je vaak aan je zetel gekluisterd. Meme ging zwemmen en met de fiets naar de winkel. Jij maakte je dagelijkse fietstrip op de hometrainer en voerde de kippen. Al jaren klaagde je over pijn, maar de laatste jaren werd je pijn veel erger. De dokters vonden niet wat het was. ‘Versleten’ was de diagnose. Ik besefte heel goed dat ik deel uitmaakte van de laatste mooie momenten die jullie samen hadden. Dat maakte diepe indruk op me. Ik hoop dat je dat
kan voelen in mijn foto’s.

Precies één jaar later zou ik mijn reeks vervolledigen. Ik zou nog een laatste portret maken van mijn grootouders samen. Het is jammer genoeg anders uitgedraaid. Ze ontdekten dat je een spierziekte had waardoor je snel achteruit ging. Ik heb drie dagen aan jouw bed in het ziekenhuis gezeten.
Wachtend tot je uit je lijden zou worden verlost.

Met jouw woorden omschrijf ik mijn verdriet: miljaarde!

Ik mis je nu al.

Lisa

Met dank aan de mensen van De Standaard voor de mooi publicatie.