Erna & Ferdinand

Dag Pepe,

Vorig jaar werden jij en meme allebei tachtig. Het perfecte moment om mijn eerste persoonlijke fotoreeks te maken. Zo kreeg ik vanaf de eerste rij een inkijk in jullie manier van leven. Ik ontdekte dat geluk voor jullie niets te maken heeft met bezit. Het ging er bij jullie om dat de mensen die jullie liefhebben gelukkig en gezond waren.

Terwijl Meme nog steeds een spring-in-‘t-veld was, voerde jij een strijd tegen de pijn en was je vaak aan je zetel gekluisterd. Meme ging zwemmen en met de fiets naar de winkel. Jij maakte je dagelijkse fietstrip op de hometrainer en voerde de kippen. Al jaren klaagde je over pijn, maar de laatste jaren werd je pijn veel erger. De dokters vonden niet wat het was. ‘Versleten’ was de diagnose. Ik besefte heel goed dat ik deel uitmaakte van de laatste mooie momenten die jullie samen hadden. Dat maakte diepe indruk op me. Ik hoop dat je dat
kan voelen in mijn foto’s.

Precies één jaar later zou ik mijn reeks vervolledigen. Ik zou nog een laatste portret maken van mijn grootouders samen. Het is jammer genoeg anders uitgedraaid. Ze ontdekten dat je een spierziekte had waardoor je snel achteruit ging. Ik heb drie dagen aan jouw bed in het ziekenhuis gezeten.
Wachtend tot je uit je lijden zou worden verlost.

Met jouw woorden omschrijf ik mijn verdriet: miljaarde!

Ik mis je nu al.

Lisa

Met dank aan de mensen van De Standaard voor de mooi publicatie.